سازگار شدن به ارتفاع

تهویه شدید و افزایش برون ده قلبی، مقابله سریع و نسبتاً مؤثر در برابر پالش مواجهه با ارتفاع را امکان پذیر می سازد، به طور هم زمان، سایر سازگاری های کنشی تدریجی تر، طی اقامت طولانی تر در ارتفاع، رخ می دهد.

مهم ترین این سازگاری ها عبارتند از:
1.    تنظیم تعادل اسیدی بازی مایعات بدن که در اثر تهویه شدید تغییر پیدا می کند.
2.    افزایش تولید هموگلوبین و یاخته های قرمز خون همراه با تغییرات گردش خون موضعی و اعمال یاخته ای.
با افزایش ارتفاع از سطح دریا، هوا رقیق تر شده، فشار هوا کاهش یافته و اکسیژن کمتری در دسترس خواهد بود. پرواز در ارتفاع 8800 متری را در یک هواپیمای پیشرفته که قابلیت افزایش فشار دارد، تصور کنید. اگر کاهش فشار ناگهانی در درون کابین رخ دهد، به گونه ای که فشار هوای درون و بیرون کابین یکسان شود، در صورت استفاده نکردن از اکسیژن اضافی، با گذشت چهار دقیقه هوشیاری و سپس جان خود را از دست خواهید داد. اما قله ی اورست در همین ارتفاع بارها بدون اکسیژن اضافی صعود شده است.
یک فرایند تدریجی در بدن به نام سازگاری به ارتفاع وجود دارد که طی آن بدن رفته رفته به استفاده از اکسیژن کمتر، خو می کند. افرادی که به خوبی با ارتفاع سازگار شده باشند، می توانند بدون استفاده از اکسیژن کمکی به ارتفاعاتی به بلندای قله ی اورست صعود کرده و برای مدت کوتاهی در آن جا بمانند.
نتیجه ی نهایی سازگاری به ارتفاع، که طی روزها تا هفته ها رخ می دهد، این است که بدن با رقیق شدن فزاینده هوا سازگار شده و می تواند مقادیر اکسیژن مورد نیاز را در دسترس یاخته ها بگذارد.
کسانی که در ارتفاعات بالا به دنیا آمده و بزرگ می شوند، ممکن است این تغییرات را تجربه نکنند. اگر در ارتفاعات حدود 1500 متری یا بیشتر زندگی کنید، راحت تر می توانید ارتفاعات بالاتر را تحمل کنید؛ زیرا هم اکنون نیز تا حدودی با ارتفاع سازگار هستید.

/ 0 نظر / 17 بازدید